ONDERZOEKERS FRAME MAD:

Ode de Kort
Eleanor Duffin
Patricia Domingues
Griet Moors
Ellen Schroven
Nadia Sels
Arne De Winde
Kris Nauwelaerts
Geoffrey Brusatto
Stan Hendrickx
Peter Snowdon
Carla Swerts
Patrick Ceyssens
Tom Lambeens
Sofie Gielis

ONDERZOEKERS FRAME ARCK:

Maria Gil Ulldemolins
Saidja Heynickx
Remco Roes
Kris Pint

PROJECTEN

IMPACT
(Sofie Gielis & Patrick Ceyssens)
Griet Moors

The Painting and Beyond: Erasing Boundaries

 “Het centraal motief dat zich kenbaar maakt in Moors’ beeldende kunst bestaat uit een poging om zo sterk als mogelijk de vlakke, platte, dikke witte muur – die ieder canvas is – tot een ruimte maken.”
(T. Lambeens – R. Roes)

Een amalgaam aan beelden van de meest diverse oorsprongen bestookt ons netvlies, en dit in continue wisselwerking met meer of minder bewuste visuele indrukken van onze omgevingen, beelden vanuit onze herinneringen, fantasieën, of omschrijvingen die tot verbeeldingen leiden.

Beelden zijn daarmee niet enkel vlakke afbeeldingen op papier of op een scherm. Ze bevatten temporele, ruimtelijke, dynamische, mimetische, materiële en zintuiglijke dimensies die door onze doorgaans verzadigde blik al te snel veronachtzaamd worden.

Het werk van Griet Moors bestaat uit foto’s, schilderijen, ruimtelijk en textiel werk, monotypes, scans en tapeschetsen die zelden op zichzelf staan. Haar beelden en beeldcombines vertegenwoordigen een overkoepelende manier van kijken die niet ondergeschikt is aan hun verschillende aard of discipline. Ze volgen een andere ‘logica’, zoals het kijken, ervaren en maken zich in het dagelijks leven evenmin laat scheiden.

In haar beeldend onderzoek – dat zich anachronistisch beweegt doorheen de moderne kunstgeschiedenis, andermans en eigen kunstwerken, ervaringen in diverse landschappen, omgevingen en culturen – poogt ze te komen tot een samengesteld kijken dat niet generaliseert maar via een beweeglijke blik een dieper beeld-denken in gang zet.

Dit kijken wordt aangestuurd (gemotiveerd) vanuit een schilderkunstige blik die kleur aangrijpt als het eerste verbindende element, om vervolgens andere krachtwerkingen in en tussen beelden te laten spreken.

Ambigue en instabiele beelden, plat-diep-verwisselingen en ruimtekantelingen laten/maken in hun dynamische overgangen ruimte voor fragiele evenwichten die niettemin de visuele chaos en het tussentijds bezwijken van ons kijken omarmen.

Beelden steunen even op mekaar, stutten een ogenblik, en laten vervolgens weer los, storten in.
Vlak, ruimte, materie, voorstelling, afbeelding, tijd, tussenruimte, realiteit, ervaring en het residu van herinneringen worden benaderd vanuit een gerenoveerde, dynamische samenhang in plaats van starre, dualistische of categorische opdelingen.
En hoewel deze historisch-filosofisch-wetenschappelijk gegroeide distincties moeilijk weg te denken zijn, is het bij uitstek via beelden dat het mogelijk is om de dingen en onze ervaring ervan terug in hun complexe samenhang te zien. En zo te komen tot een blik die scheiden als een anders verbinden ziet, en waarbij vasthouden ook een loslaten betekent.